Mijn visie op dat gevoel van een ander probeer ik vast te leggen, vereeuwig ik. Op papier, karton, hout, op het beeldscherm. Als motief voor vitrage of een rolgordijn. In de vorm van een tekening, een foto, een foto-collage. Deze technieken zijn heel verschillend; zelden een doel op zich. De gekozen werkwijze is niet meer dan een middel, om het doel ‘emotie’ te bereiken.
Wat mij zelf dierbaar is, groeit uit tot onderwerpen van m'n vrije werk. Ik kan maanden met een vaag idee rondlopen en dan ineens komt het er uit.
Wat anderen dierbaar is, vindt z'n weg in opdrachten. Af en toe heel emotionele wisselwerkingen tussen opdrachtgever (m/v) en mij. Het resultaat is een versmelting van emoties van beide partijen. De kern zit in de emotie van opdrachtgever. Mijn inspiratie zit in de gevoelsmatige beleving van het creatief spelen met alle visuele middelen die ik bij opdracht en opdrachtgever passend acht.
Dit versmelten van emoties is beslist geen spelletje; wel een speels, langzaam groeiend, gebeuren. Beweeglijk, veranderen, zoeken, ontdekken, vinden.