Op voorhand eerst een spreuk die veel discussie overbodig maakt:

er zijn drie waarheden:
jouw waarheid, mijn waarheid
en De waarheid

Creatief gezien hou ik me bezig met meerdere -nogal verschillende- activiteiten; met als gemeenschappelijke noemer: natuur. Dat doe ik nog wel eens -vaak met opzet- op een nogal uitdagende manier. Een manier, die mensen niet altijd als plezierig ervaren, omdat ik me wel eens wat confronterend uitdruk om hersentjes te schudden. Ik plaats daar als extra kanttekening bij, veel creatieve belangstelling te hebben voor het artistiek fenomeen 'vrouwelijkheid'. Laat ik daar eerst even op ingaan.

Het wezen, de persoonlijkheid, de 'inhoud' van een vrouw is belangrijker dan het uiterlijk, de 'verpakking'. Echter, het is me tot nu toe nog niet gelukt het onzichtbare karakter van een persoon zichtbaar weer te geven. Daarom beperk ik me -noodgedwongen- tot proefjes om vrouwelijkheid via diverse afbeeldingen van het lichaam (toch maar de verpakking) in verschillende houdingen (emoties, karakter), tot uitdrukking te brengen. Let wel: proefjes…

Door de jaren heen, beetje bij beetje wijzer geworden, weet ik intussen:

Jeugd heeft alles,
en Schoonheid niets,
met Leeftijd te maken

Teveel vrouwen schatten dat nog niet goed in en worstelen met hun 'leeftijd'. Dat is jammer, want die worsteling is verspilde energie. Het gaat mij -als kunstenaar- er in feite niet om hoe een vrouw er uitziet. Hoe vreemd en kort door de bocht die uitspraak in eerste instantie ook mag klinken.
Wat een vrouw -welke vrouw dan ook- met haar persoonlijkheid, haar uiterlijk en haar lichaam doet, wat ze uitstraalt, bepaalt voor mij grotendeels hoe vrouwelijk ze op me over komt.

Als iemand, die probeert dat vast te leggen, tot uitdrukking te brengen, blijft het fenomeen 'vrouw' voor mij een nooit uitdrogende bron van emotionele uitdaging. Veel creatievelingen vóór mij zijn die strijd aangegaan. Velen zullen dat nog na mij doen...

M'n GevoelsVormen geven een vrouw -hoop ik- meer VrouwVertrouwen; fijn voor haar, prachtig voor mij. Dan komt m'n gevoel voor service, het 'de klant naar de zin maken' -dat ik al vroeg in de horeca leerde en ik nooit meer ben kwijt geraakt- helemaal uit de verf. Ik kan zo genieten van het genieten van een ander, van een tevreden glimlach. Een ander laten genieten, da's een feestje!

Gelukkig, d'r is meer en ook interessante natuur!

Als buitenkind heb ik geleerd te kijken naar kleine details van plant, dier en landschap. Wanneer ik met anderen onderweg ben, valt het me vaak op dat ik zoveel méér zie dan zij doen. Dat verbaast me dan steeds. Wat ik zie, zal een ander ook wel zien, nam ik altijd aan. Maar dat is kennelijk niet zo.

De afstand tot de natuur van de huidige cultuur-mens is zo groot geworden dat veel mensen chronisch lijden aan grote geestelijke armoede, althans op natuur-gebied. Dat doet de natuur en mij pijn; heel simpel.

Ik blijf altijd een idealist in die zin dat ik probeer in mijn werk juist dat element natuur onder de aandacht te brengen. Ik voel me vaak een soort protest-schilder: "Mensen! Kijk toch es, wat mooi!!!"
Helaas. Velen hebben geen of nauwelijks oog voor de natuur. Ze kijken liever -veelal onbewust- naar kortstondige status, naar luxe, prestige, uiterlijk, mode en meer van dat soort vluchtige virtuele hersenschimmen.

Status is zóóó belangrijk, zeker vandaag de dag! Wat 'morgen' brengt weten we niet. Misschien is de baas dan wel failliet, tenonder gegaan in de zoveelste fusie… Of is er 'morgen' een grapjas met zo'n stoer status-autootje die het ding niet in bedwang heeft en je het ziekenhuis of erger in kegelt? Krediet-crisisje van 2008?
Ik noem het liever 'status-crisis'…
Er is veel, heel veel, zo onvoorstelbaar veel… betrekkelijk.

Probleem is dat intussen meer dan de helft van de economie drijft op dit soort hippe zeepbellen. Dat velen hun inkomen danken aan het ophouden van de schone schijn. Tegelijkertijd willens en wetens vergetend wat echt belangrijk is; bewust en dankbaar leven!

Een tijd geleden had ik een gesprek met iemand van een kunstuitleen (u kunt van mij ook 'kunst lenen' hoor, tegen een billijke vergoeding) en ik stelde dat in mijn werk met opzet 'natuur' op een hoger plan staat dan 'cultuur'. Je had die persoon moeten horen! Wat had ik toch een vreemd idee; cultuur was veel en veel belangrijker dan natuur, volgens de persoon in kwestie. Op mijn vraag wie van ons het langer vol zou houden: ik een week zonder kunst of die persoon een week zonder te eten en zonder naar de wc te gaan, kreeg ik geen antwoord. Wel een vernietigende blik.

;-))))

bomen

Eén van de vormen van natuur die me bijzonder bezig houdt is bomen. Ik heb iets met ze.

Bomen -vooral oude- zijn zo nadrukkelijk aanwezig. Ze zijn veel ouder dan ik ben en word. Ze hebben iets dat mijn tijd van leven overstijgt. Zwijgend, statisch, toch voortdurend in beweging. Dat is ook de reden dat ik me met veel plezier bezig hou met het creatieve proces van het vormgeven van fruitbomen.
Dat lijkt op het eerste gezicht een vorm van gewoon hovenierschap, maar is het beslist niet. Voor simpel snoeiwerk kun je bij een -echte- tuinman terecht. Voor het op een verantwoorde manier vorm geven van bomen komt echt iets meer kijken dan simpel takken zagen of het met een snoeischaar een beetje knippen van de gemiddelde hovenier.

Ik heb mijn hart verpand aan natuurlijke oude (soms heel kleine!) bomen in het wild en aan kleine cultuurbomen in de vorm van fruitbomen; met name lei-fruit. Ik vind het prachtig mijn zeer bescheiden kennis en onbescheiden groot enthousiasme over te dragen op mensen die daar ook belangstelling voor hebben.

Vandaar dat ik graag mensen leer -het liefst in hun eigen tuin- hoe ze met bomen om moeten gaan om bepaalde effecten te bereiken en grote teleurstellingen te voorkomen.

Een groot voordeel van lei-fruit is dat je veel verschillende soorten op een heel kleine ruimte kweekt. Dat betekent diverse smaken die op verschillende tijdstippen rijp zijn. Met als gratis toegift bloesem, vogels, bijen en hommels.

Juist fruitbomen geven me een fantastische kans om belangstelling voor de natuur bij anderen weer tot leven te brengen. Een kans om mensen te laten zien dat een boom zoveel meer is dan een stronkje hout boven de grond. Dat er zoveel meer is dan een tuin vol betontegels en keitjes; zo'n 'snelle kerkhof-tuin voordat je de pijp uit bent...'

Dat overbrengen doe ik in de vorm van denk- en doe-sessies bij mensen thuis, in hun eigen tuin. Eigen planten spreken toch het meeste aan. Je eigen bomen ken je immers vaak al jaren. Om de kosten van zo'n sessie voor de deelnemers te beperken, doe ik dat ook graag voor meerdere mensen tegelijk. Dan gaan we, na een korte theorie-les aan de keukentafel, langs verschillende tuinen en bomen om met elkaar eerst te overleggen en daarna te werken aan de vorm van fruitbomen. In feite: aan de manier van groeien en leven van bomen in het algemeen. Wat voor fruitbomen geldt, gaat in de meeste gevallen ook op voor heesters en sierbomen. Fruitbomen hebben lekker wel iets extra's; fruit.
Daarvoor hebben ze wat extra aandacht nodig -maar wel consequent- en met name een klein beetje extra denkwerk bij het snoeien.

Al doende draag ik mijn kiezelsteentje bij aan het besef dat natuur niet alleen ontzettend mooi en interessant is, maar toch ook wel heel praktisch kan zijn. Ook in deze tijd, ook in moderne woonwijken. Maar vooral ook op het platteland.

Heerlijk, die blikken van herkenning, van inzicht, van waardering en van verwondering! Prachtig! Dat voelt net zo goed als een mooie tekening of foto-collage maken.